สวัสดีค่ะ น้อง ๆ ทุกคน
ช่วงนี้เป็นยังไงกันบ้างคะ?
แอบรู้สึกว่าความสุขหายไป หรือใจมันหนักๆ เหมือนแบก Text book ทั้งห้องสมุดไว้คนเดียวหรือเปล่า? ถ้าใช่... อยากบอกว่า "ไม่เป็นไรเลยนะที่จะรู้สึกแบบนี้" ค่ะ
Talking to someone who truly listens can light the path through the darkest gray. Find your haven, speak your heart, and watch how the healing finally starts.
เหนื่อยก็พัก เศร้าก็ร้องไห้ค่ะ ไม่ต้องเป็น Superhuman ที่ยิ้มได้ตลอดเวลาก็ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่อยากให้เราทำ คือการ "เก็บทุกอย่างไว้คนเดียว" ค่ะ
ลองมองหาใครสักคนที่อยู่ด้วยแล้ว "สบายใจ" ดูนะคะ...
เพื่อนที่ชอบกวนประสาทแต่พร้อมฟังเราบ่น พี่รหัสที่ผ่านประสบการณ์นี้ มาก่อน หรือแม้แต่คุณหมอ/นักจิตวิทยา/อาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่พร้อมเป็นพื้นที่ปลอดภัย
การได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา นอกจากจะช่วยให้ใจเบาลงแล้ว บางทีเราอาจจะเห็นทางสว่างที่มองข้ามไปก็ได้นะ การขอความช่วยเหลือไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่มันคือการ Self-love ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยล่ะ!
เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ